Tarnowski Marek

Tarnowski Marek – Wojciech Zieliński (1942 ……. – 2008 Gdynia) – jeden z pierwszych wokalistów śpiewających w Polsce rock’n’rolla ale też jazz. Pracował z zespołami: Rafała Kidonia z Edwardem Rykaczewskim i Bogusławem Wyrobkiem, Rhythm and Blues (1959-60) i Czerwono-Czarni (1960-61). W 1959 roku zwyciężył w I Ogólnopolskim Konkursie Wokalistów Swingowych w warszawskiej Stodole (16-17.01). Pod koniec roku został zaproszony na legendarny Jazz Camping na Kalatówkach (org. Jan Zylber) po czym Krzysztof i Zofia Komedowa. Niedługo potem pracował już z Big Bandem „Hybrydy” Jerzego Matuszkiewicza na festiwalach Jazz Jamboree i krakowskich Zaduszkach (1960). W kolejnych latach, niemal co kwartał, śpiewał w warszawskiej Filharmonii Narodowej, m.in. z zespołami Zbigniewa Namysłowskiego, Włodzimierza Nahornego i Krzysztofa Sadowskiego (6-7.04.1964). W 1965 roku następnym wystąpił z Warszawskimi Stompersami z cyklu organizowanym przez elbląski El-Klub z okazji Ogólnopolskiego Przeglądu Zespołów Jazzu Tradycyjnego i 20-lecia PRL-u. Poza tym grywał z zespołami: Andrzeja Kurylewicza z Wandą Warską (1962), Jerzego Tataraka, Jana Ptaszyna Wróblewskiego, Ryszarda Kruzy, Stanisława Cieślaka oraz New Orlean Stompers, Tajfuny, Sami Swoi, Rama 111 i Alkorn Macieja Flonta.

W latach 1960-64 zwyciężał jako wokalista w ankiecie miesięcznika Jazz, a z tego co opowiadał, jego najlepszym koncertem był festiwal Jazz nad Odrą ‘67.

Nagrywał też piosenki nie mające z rock’n’rollem i jazzem nic wspólnego – m.in. w duecie z Urszulą Dudziak. Wziął udział w jubileuszowej trasie „My” zespołu Niebiesko-Czarni (1972), ale nie dotrwał do jej końca.