FLAMINGO

FLAMINGO było na przełomie lat 50. i 60. najlepszym polskim zespołem jazzu tradycyjnego. Debiutowali 8 marca 1958 roku na galowym koncercie z okazji Dnia Kobiet i z miejsca odnieśli sukces, o czym świadczą zaproszenia na Juwenalia i II Ogólnopolski Przeglądzie Zespołów Studenckich w Krakowie, gdzie zagrał z nimi trębacz Al Musiał.  

 

Przez 12 lat siedzibą zespołu był klub Kwadratowa (Politechnika Gdańska). Pierwszy jego skład tworzyli: Lucjan Woźniak (p), Eugeniusz Pudelewicz (cl), Jerzy Lurski (tb), Henryk Pietrewicz (db), Dariusz Molik (dr) i Jerzy Derfel (co), który był również ich kierownikiem muzycznym. Niedługo potem, Derfel przesiadł do fortepianu, Woźniak zaczął grać na banjo, a perkusistą został Jan Nalaskowski. Po jakimś czasie do zespołu dołączył też Piotr Nadolski (tp), którego zastąpił Ryszard Podgórski, a ich nowym puzonistą został Jan Tomaszewski. 

W 1961 roku zespół brał udział w II Festiwalu Kultury Studentów w Gdańsku (m.in. akompaniując trupie teatralne Uwaga 61), zagrał na festiwalu Jazz Jamboree oraz w Narodowej (Warszawa) i Bałtyckiej (Gdańsk) Filharmonii. W kolejnym roku wystąpili po raz pierwszy z granicą (Jugosławia) i zmienił skład – Derfela w roli kapelmajstra zastąpił Woźniak, a miejsce Tomaszewskiego, który założył słynny big-band, zajał Andrzej Dorawa z New Orleans Stompers. Do zespołu dołączył również wokalista, Stefan Nowakowski.

W 1965 roku wystąpili we Francji (wcześniej w Norwegii a później Czechosłowacji, NRD i Niemczech Zachodnich). W tym czasie z Triem Włodzimierza Nahornego, w różnych kategoriach,  zdobyli pierwszą nagrodę festiwalu Jazz nad Odrą ‘65 i zwyciężyli w I Ogólnopolskim konkursie „Złota Tarka”. Grali wtedy w składzie: Lucjan Woźniak, Ryszard Podgórski, Jan Nalaskowski oraz Lucjan Czaplicki (cl), Zbigniew Porzyński (tb) i Marek Strobel (db). Sukcesy te miały ogromny wpływ na popularność zespołu, który występował praktycznie non-stop, biorąc udział zarówno w festiwalach jazzowych (Jazz Jamboree), jak imprezach lżejszego kalibru (Podwieczorek przy mikrofonie). Akompaniowali też różnym piosenkarzom – m.in. Barbara Michałowska, Zdzisława Sośnicka, Teresa Tutinas, Marek Tarnowski, Mirosław Bobrowski, Wojciech Młynarski i Laszek Kowalski. W 1970 roku Woźniak wyjechał „za chlebem” do Finlandii, a zespół zawiesił działalność, by kilkakrotnie powrócić na scenę z okazji kolejnych jubileuszy (1976, 1996, 2000 i 2001).

Ważną postacią w zespole był, grający na różnych instrumentach, Edward Rykaczewski. Poza tym przez Flamingo przewinęło się mnóstwo znakomitych muzyków – m.in. Stanisław Cieślak, Edmund Malina, Stanisław Suchecki (tb), Al Musiał, Maciej Kosowski (tp), Włodzimierz Nahorny, Kazimierz Guzowski, Przemek Dyakowski, Leopold Jóźwiak (sax), Jerzy Detko (cl), Benjamin Marhula (viol), Wiesław Damięcki, Janusz Komosiński, Helmut Nadolski, Stanisław Zubel (db), Stefan Kearney, Bogdan Jopyk (dr).

Pojedyncze nagrania Flamingo ukazały się na trzech płytach: „Jazz Jamboree ‘61” (Muza L 0370), „Jazz aus Polen” (Deutscher Schallplattenclub D 030) i „Zwycięzcy Festiwalu Jazz nad Odrą ‘66” (Muza XL 0363), natomiast kompilacja ich nagrań wydana została 2012 w ramach serii „Swingujące 3-miasto”.