FLAMINGO
FLAMINGO było na przełomie lat 50. i 60. najlepszym polskim zespołem jazzu tradycyjnego. Nazwa Flamingo zainspirowana była utworem Teda Grouy’a (1910 – 2000). Debiutowali 8 marca 1958 roku na galowym koncercie z okazji Dnia Kobiet (J. Derfel, E. Pudelewicz, J. Lurski, L. Woźniak, H. Pietrewicz, D. Molik). W grudniu tegoż roku zespół funkcjonował w dwóch różnych stylach:
swingowym (J. Derfel, E. Rykaczewski, H. Pietrewicz, D. Molik) i dixielandowym (J. Derfel, E. Rykaczewski, E. Pudelewicz, L. Woźniak, H. Pietrewicz, D. Molik i Barbara Michałowska). Przez 12 lat siedzibą zespołu był klub Kwadratowa (Politechnika Gdańska), a ich opiekunem został Bogusław Sakowicz z ramienia PG ZSP, a później TSSP „Techno-Service”.
W 1959 roku zespół zaczął odnosić sukcesy, grywając m.in. na samochodowej przyczepie, na Juvenaliach w Gdańsku (1.05) i Krakowie (6-10.05.1959), gdzie grywali tam przez kolejne latac, choć pierwotnie Barbakanie i nie tylko, ze względu na grypę, był tam inny skład (J. Tomaszewski, E. Pudelewicz, J. Derfel, H. Pietrewicz, D. Molik oraz Al Musiał). Ćwiczyli też na wakacjach w Olsztynie.
Pierwszy jego skład tworzyli: Lucjan Woźniak (p), Eugeniusz Pudelewicz (cl), Jerzy Lurski (tb), Henryk Pietrewicz (db), Dariusz Molik (dr) i Jerzy Derfel (cor, p), który był kierownikiem muzycznym. Nieco później, multiinstrumentalista , Edward Rykaczewski. . W lecie 1959 roku do zespołu dołączył też Piotr Nadolski (tp), a później, po drodze, grywał z tam też Maciej Kosowski. W listopadzie tegoż roku, J. Derfel przesiadł się do fortepianu, L. Woźniak zaczął grać na banjo, a nowym perkusistą został Jan Janusz Nalaskowski. Z kolei latem 1960 roku odeszli P. Nadolski i E. Rykaczewski, a w ich miejsce wszedł Ryszard Podgórski (p), a nieco później puzonista, Jan Tomaszewski.
W 1961 roku zespół zagrał po raz pierwszy w Filharmonii Narodowej (9.04), a następnie brał udział w II Festiwalu Kultury Studentów w Gdańsku, m.in. akompaniując trupie teatralne „Uwaga 61” (6-9.05.). Zagrali też na festiwalu Jazz Jamboree w Warszawie (29/30.10) oraz na Zaduszkach Jazzowych w Krakowie (1.11). Poza tym zainaugurowali cykl gdańskich koncertów „Jazz w Filharmonii (15.12).
W latach 1961-67, jako jedna z kilku grup towarzyszących solistom, występowali w Grand Hotelu w ramach programu „Podwieczorek na fali 230” (Radio Gdańsk), który miał ok. 55 premier – później „Magazyn Estradowy na fali 230”. Poza tym 23.03.1963 roku zagrali powtórnie w Filharmonii Bałtyckiej, po czym w lipcu tegoż roku odszedł E. Pudelewicz
Mniej więcej na początku tego cyklu zmienił się skład zespołu – Jerzy Derfel przeniósł się do Warszawy, a rolę kapelmajstra przejął L. Woźniak. Odszedł też J. Tomaszewskiego i jego miejsce zajął Andrzej Dorawa (tb), a poza tym dołączył do nich także Stefan Nowakowski oraz Renata Chelińska (voc).
W 1965 roku, z triem Włodzimierza Nahornego, w dwóch różnych kategoriach zdobyli główne nagrody na festiwalu „Jazz nad Odrą” i zwyciężyli w I Ogólnopolskim Konkursie „Złota Tarka”. Grali wtedy w składzie: L. Woźniak, R. Podgórski, J. Nalaskowski oraz Lucjan Czaplicki (cl), Zbigniew Porzyński (tb) i Marek Strobel (db).
Poza tym przez skład Flamingo przewinęło się wielu znakomitych muzyków – m.in. Stanisław Cieślak, Edmund Malina, Stanisław Suchecki (tb), Maciej Kosowski (tp), Włodzimierz Nahorny, Kazimierz Guzowski, Przemek Dyakowski (sax), Jerzy Detko (cl), Benjamin Marhula (viol), Leopold Jóźwiak (p), Wiesław Damięcki, Janusz Komosiński, Helmut Nadolski, Stanisław Zubel (db), Stefan Kearney, Bogdan Jopyk (dr).
W owym czasie, akompaniowali też różnym piosenkarzom – m.in. Barbara Michałowska, Zdzisława Sośnicka, Teresa Tutinas, Marek Tarnowski, Mirosław Bobrowski, Wojciech Młynarski i Laszek Kowalski.
W 1962 roku po raz pierwszy grali za granicą. Najpierw w Jugosławii (Zagrzeb), potem w ’63 w Norwegii (Trodheim), w ’65 we Francji (Marsylia, Paryż ), a później w Czechosłowacji, Bułgarii, Austrii, Szwajcarii, NRD i Niemczech Zachodnich oraz na Węgrzech.
13 marca 1968 w Filharmonii Bałtyckiej odbył się jubileuszowy koncert kierowany przez Przemka Dyakowskiego, który stworzył wieloosobowy Big Band Flamingo. Następnego dnia, już tradycyjnym składzie z kilkoma gośćmi, zagrali w Auli a później w Hallu Głównym Politechniki Gdańskiej. Pierwszego dnia w klubie Rudy Kot odbyło się też całonocne jam-session z wieloma innymi muzykami.
W 1970 roku Woźniak wyjechał „za chlebem” do Finlandii, a zespół zawiesił działalność, by kilkakrotnie powrócić na scenę z okazji kolejnych jubileuszy (1976, 1996, 2000 i 2001).
Pojedyncze nagrania Flamingo ukazały się na trzech płytach: „Jazz Jamboree ‘61” (Muza L 0370), „Jazz aus Polen” (Deutscher Schallplattenclub D 030) i „Zwycięzcy Festiwalu Jazz nad Odrą ‘66” – „Siedem minut przerwy” W. Nahornego (Muza XL 0363), natomiast prawdopodobnie pełen zbiór ich nagrań wydany został v 2012 w ramach serii „Swingujące 3-miasto”. Co ciekawe „Roczniku Sopockim 2019” pojawiła się informacja, że w 1968 roku w ramach serii „Polish Jazz”, został nagrany ich long-play, który miał nosić „nr 30”. Sęk w tym, że nikt nic dzisiaj nie wie na ten temat. Wiadomo natomiast, że pod tym właśnie numerem, w 1972 roku wydana została płyta „Hold the Line” zespołu Old Timers.
